http://ebooks.in.th/heretic/

Homepage > รู้จักนักเขียน > ประพัฒน์ อุทโยภาศ
 

 

..... 

 

 

ประพัฒน์ อุทโยภาศ   

      ผมจบวิศวฯ จากจุฬาฯ รุ่นราวใกล้เคียงกับเฮียต่วย แหละครับ เจอหน้ากัน ไล่รุ่นกันไปกันมาหลายที ก็ไม่รู้ว่าใครก่อนใครหลัง ผมเลยตกลงว่าให้แกจบก่อนผม เพราะผมจะได้เรียกแกว่า “เฮียต่วย” ได้ ถ้าให้แกจบทีหลังผมคงจะต้องเรียกแกว่า “คุณ” แกคงไม่ชอบ

..... ถ้าจะให้เล่าถึงผลงานการเขียนหนังสือแล้ว ผมกล้าเล่าว่าผลงานผมไม่เลวนัก ตอนนี้มีโอกาสแล้วขอโม้เสียหน่อย ผมมันเป็นคนซน ตอนหนุ่มเกิดสนใจไอ้เครื่องที่เรียกกันเดี๋ยวนี้ว่า “คอมพิวเตอร์” ที่ตอนนั้นไม่ค่อยมีคนรู้จัก ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร ตอนนั้นผมทำงานบริษัทวิศวกรที่ปรึกษา เห็นว่าน่าจะเอามาใช้ทำงานได้ เลขขอตังค์นายมาซื้อลองใช้ดู แพงมากครับ ชุดหนึ่งตกแสนกว่าบาท ซื้อมาแล้วก็ใช้ไม่เป็น ที่เรียนก็ไม่มีที่ไหนสอน ต้องอ่านคู่มือลองดูเอง อ่านไปอ่านมา ก็เห็นว่า คู่มือมันเขียนสับสนมาก ควรจะบอกอะไรก่อนก็ไม่บอก เอาเรื่องข้างหลังมาไว้ข้างหน้า ก็เขียนคู่มือใหม่เสียเองเป็นภาษาไทย ลองส่งไปให้สำนักพิมพ์เล็กๆชื่อ “ซีเอ็ดยูเคชั่น” ที่ผู้จัดการรู้จักกัน เขาก็ลองพิมพ์ดู ปรากฏว่าขายได้ดีแฮะ หนังสือคอมพิวเตอร์เล่มแรกที่มีชื่อว่า “เรียน Applesoft Basic ด้วยตนเอง เล่ม 1 “ พิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือน มีนาคม ปี 2526 ต้องพิมพ์ซ้ำทั้งหมดถึง 15 ครั้ง ยอดขายทั้งหมดถึง 47,200 เล่ม จากนั้นผมก็บุกบั่นเขียนหนังสือ (เขียนนะครับ ไม่ใช่แปล) ชุด “เรียนคอมพิวเตอร์ด้วยตนเอง” ขาย เรื่อยมาจนถึงเดือน กรกฎาคม ปี 2538 เขียนได้ 32 เรื่อง “ซีเอ็ดฯ ” เป็นผู้พิมพ์และจำหน่ายได้ทั้งหมด 1,095,400 เล่ม ทำเงินให้ซีเอ็ดถึง ร้อยกว่าล้านบาท  (ผมได้ค่าลิขสิทธิ์เท่าไร ไม่บอก) ผมกล้าพูดได้ว่า ผมมีส่วนช่วยในการสนับสนุนการใช้คอมพิวเตอร์ เริ่มตั้งแต่สมัยที่ไม่ค่อยจะมีใครรู้จัก ต้องไปบรรยายตามที่ต่างๆ แนะนำให้คนรู้จักว่า เจ้าเครื่องนี้มันช่วยในการทำงานต่างๆอย่างไร  นับตั้งแต่ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย  (AIT) , คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯ, คณะแพทย์ศาสตร์ จุฬา, ศิริราช, รามาธิบดี, ม.เชียงใหม่, ม.ขอนแก่น ฯลฯ แต่ปัจจุบันนี้ เด็กอนุบาลแทบทุกคนก็สามารถแสดงให้เห็นว่าเจ้าเครื่องนี้มันคืออะไร ดียังไง

..... เอาละครับ จะหมดโควตากระดาษแล้วครับ เอาเป็นว่า ใน “ต่วย’ ตูน” ผมเขียนมาตั้งแต่ฉบับปีที่ 15 เล่มที่ 9 (พ.ค. 2529) จนถึง ฉบับปีที่ 26 เล่มที่ 6 (พ.ย.2539) รวม 21 เรื่อง หยุดพักไปช่วงหนึ่ง เพราะเฮียแกไม่ค่อยลงเรื่องของผมที่ส่งไป ขัดใจขึ้นมา หานายทุนมาออกหนังสือเสียเอง พิมพ์หนังสือรายเดือนชื่อ “สาระสราญ” แต่ขายสู้ “ต่วย’ตูน” ไม่ได้ เจ๊งไป (นายทุนหมดไป 2 ล้าน แฮ่ะ) กลับมาขอขมาลาโทษเฮียแก เริ่มเขียนลง “ต่วย’ตูน” ใหม่ ตั้งแต่ฉบับปีที่ 31 เล่มที่ 19/20 (ประหลาดแฮะ ที่สันปกบอกว่า เล่มที่19 แต่ปกหน้าบอกว่า เล่มที่ 20 - มิย. 2545) จนถึงฉบับปีที่ 34 เล่มที่ 6 (พ.ย. 2547 )  อีก 7 เรื่อง ต่อมาเขียนส่งไป หนูเอียดแกไม่เอาไปลงให้ (เสียแรงที่เรียนวิศวฯ มาแขนงเดียวกัน) รวมทั้งสิ้น ตอนนี้ ผมมีเรื่องใน “ต่วย’ตูน” ทั้งหมด 28 เรื่อง ก็คงพอแล้วนะครับ เพราะตอนนี้ผมเพิ่งจะมีอายุแค่ 78 ปีเอง
             



กลับหน้ารายชื่อนักเขียน
Home Page : Magazine : Pocket Book : Promotion : Webboard : Contact Us : Customer Service
Copyright © 2010 Tuay Toom & P.Vatin Publication Company Limited.